Αρχική Ενημέρωση Ειδήσεις 2010 ΣΧΟΛΕΙΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2010
ΣΧΟΛΕΙΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2010 PDF Εκτύπωση E-mail
Δευτέρα, 18 Οκτώβριος 2010 22:10

Έχει γίνει πλέον θεσμός για το μικρό μας χωριό η θερινή καθημερινή λειτουργία του σχολείου μας. Και φέτος λοιπόν «οι μικροί ήρωες» που περνούν τα καλοκαίρια τους στο χωριό  του έδωσαν ζωή με τις φωνές και τα γέλια τους. Η πιο όμορφη ρουτίνα για «γέρους, νέους και παιδιά» ήταν τ’ απογεύματα και τα βράδια στο σχολείο.

Πριν καλά καλά το ρολόι δείξει έξι, οι μικροί αραδιάζονταν μπροστά απ’ την κεντρική πόρτα περιμένοντας ν’ ανοίξει η πόρτα. Δεν τολμούσαμε να καθυστερήσουμε στο άνοιγμα του χώρου, οι μικροί  προθερμαίνονταν παίζοντας στον προαύλιο χώρο και όταν επιτέλους έβλεπαν την κλειδοκράτορα να κατηφορίζει άρχιζαν το ξέφρενο πανηγύρι με φωνές και ποδοβολητά. Η εμφάνιση των παιδιών γινόταν κατά ένα περίεργο λόγο σχεδόν με την ίδια σειρά κάθε μέρα. Αδερφάκια, ξαδέρφια, φίλοι, παρέες, κατηφόριζαν κάθε απόγευμα άλλοι από την ανατολική πλευρά με τα σκαλιά την ερχόμενη από το καφενείο και άλλοι από την δυτική με το πλακόστρωτο μονοπατάκι. Δεν ήταν  βέβαια και λίγες ο φορές που κάποιοι από τους μικρούς «μέτρησαν τα σκαλιά»… Απ’  την λαχτάρα τους να προλάβουν να πιάσουν θέση στα «καλά» παιχνίδια άνοιγαν βήμα ταχύ και η κατάληξη ήταν να συναντούν βάναυσα το τσιμεντένιο προαύλιο. Όσοι γλίτωσαν το γλίστρημα, «λαβώθηκαν» ένδοξα πάνω στο παιχνίδι. Η ευχαρίστηση λοιπόν δεν χαραζόταν μόνο στη μνήμη αλλά και στα γόνατα, στους αγκώνες, στις παλάμες, όπου τον έβρισκε καθέναν το παιχνίδΙ. Ουλές ως παράσημα χαράς έβλεπε κανείς όχι μόνο  στους μικρούς αλλά και στους πιο μεγάλους που σε μια κρίση παλιμπαιδισμού έμπαιναν απερίσκεπτα στο παιχνίδι.

Η ηλικιακή διακύμανση απαιτούσε διαχωρισμό των παιδιών ώστε να μπορούν να συνυπάρξουν αρμονικά όλες οι ηλικίες. Οι πιο μεγάλοι, οι έφηβοι πλέον, έχοντας αποκρυσταλλώσει την παρέα τους συνήθιζαν να είναι οι κυρίαρχοι των παιχνίδια που υπήρχαν στο χώρο (πινγκ-πονγκ, μπιλιάρδο, ποδοσφαιράκι). Οι πιο μικροί δυστυχώς, για να αποφευχθούν οι φθορές,  δεν είχαν πρόσβαση σε όλα . Ένα από αυτά ήταν το μπιλιάρδο, το οποίο έγινε ευσεβής πόθος και αντικείμενο διαπραγματεύσεων για τις ηλικίες κάτω των δέκα ετών. Τα επιχειρήματα μπορεί να μην ήταν πειστικά αλλά απολαυστικά ήταν σίγουρα, όπως το χαρακτηριστικό «κυρία εγώ δεν είμαι δέκα χρονών αλλά μοιάζω για δέκα, μπορώ λοιπόν να παίξω;!». Για τους πιο μικρούς  όμως  ως αντιστάθμισμα υπήρχε το  απολαυστικό παιχνίδι στην αυλή του σχολείου. Σκυταλοδρομίες,  ουρίτσες, μήλα, μαντηλάκι  και φυσικά ποδόσφαιρο στο οποίο με έκπληξη  διαπιστώσαμε πως μερικοί απ’ τους καλύτερους παίκτες ήταν γένους θηλυκού!

Γενικά ο αριθμός των παιδιών ήταν αισθητά αυξημένος σε σχέση με τις άλλες χρονιές, ωστόσο η λειτουργιά ήταν άψογη. Το κάθε παιδί με τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του έδινε μια ξεχωριστή νότα στην «παρέα» του σχολείου. Όλα τα παιδιά συνέβαλαν στην εύρυθμη λειτουργία και κυρίως οι τωρινοί έφηβοι  που έχουν  ζήσει το σχολείο απ’ το ξεκίνημα του και γνωρίζουν καλά τους άγραφους κανόνες που επιβάλλει ο χώρος.  Οι ανεπανάληπτες στιγμές ξεγνοιασιάς και γέλιου που έζησαν τα παιδιά πιστεύουμε πως συνέβαλαν στο να περάσουν ακόμα ένα όμορφο καλοκαίρι. Το παιχνίδι έδωσε την ευκαιρία ακόμα και σε πιο μεγάλους να νιώσουν για λίγο παιδιά συμμετέχοντας, στα προαύλια παιχνίδια των μικρών. Αρκετοί από τους επισκέπτες αναπόλησαν  τα παιδικά τους χρόνια στο σχολείο ή στο χωριό και δεν έχασαν την ευκαιρία να αναμετρηθούν με τα παιδιά στο παιχνίδι. Ιδιαίτερα σημαντικό και το έργο της πλακόστρωσης του εσωτερικού που συνέβαλε όχι μόνο στην καθαριότητα αλλά και στην αισθητική του χώρου.

Φωνές και γέλια σηματοδοτούν κάθε χρόνο το άνοιγμα του σχολείου. Το χωριό γεμίζει από παιδικές φωνές διαχωρίζοντάς το από άλλα ορεινά χωριά που το καλοκαίρι παραμένουν έρημα από νέους. Είναι τουλάχιστον αισιόδοξο που οι νέοι και τα παιδιά αγαπούν το χωριό, το αναζητούν και ανυπομονούν να βρεθούν σ’ αυτό.   Η συμβολή του σχολείου σε αυτό αναμφισβήτητη. Λίγες είναι οι φορές που τα παιδιά συνδυάζουν τη λέξη «σχολείο» με τόσο θετικές αναμνήσεις.  Μόνο βέβαιο λοιπόν η ευχαρίστηση των παιδιών που τελικά είναι η πιο σημαντική και η πιο ουσιαστική ανταμοιβή όλων όσων έχουν εργαστεί για να είναι λειτουργικός αυτός ο χώρος. Ευχαριστούμε όλους «γέρους, νέους και παιδιά» που με κάθε τρόπο ενίσχυσαν το σχολείο και ελπίζουμε του χρόνου οι συνθήκες να είναι ακόμα καλύτερες  και τα παιδιά ακόμα περισσότερα!